اختلال نعوظ در مردان

اختلال نعوظ، نوع خاصی از اختلال برانگیختگی جنسی است. مشكل در این‌جا میل جنسی نیست. بسیاری از مردان مبتلا به این اختلال، اشتیاق، خیال‌پردازی و تمایل جنسی زیادی برای فعالیت جنسی دارند. مشكل در آغاز برانگیختگی جنسی است: در مورد زنانی كه ممكن است مشكل كمی میل جنسی را نیز داشته باشند، نقص در برانگیختگی، بازتاب یك ناتوانی در دست‌یابی یا حفظ لیز بودن[1] اندام تناسلی به قدر كافی است (بیسون، 2007).

یك مرد، معمولاً احساس آسیب‌دیدگی بیشتری در ارتباط با این اختلال می‌كند تا یك زن. ناتوانی در دست‌یابی به نعوظ و حفظ آن، مقاربت جنسی را مشكل یا غیرممكن می‌كند. اما در مورد زنانی كه قادر نیستند لیزی اندام تناسلی خود را ایجاد یا حفظ كنند، این مشكل از طریق استفاده از مرطوب‌كننده‌ها برطرف می‌شود و زن را قادر به انجام مقاربت جنسی می‌كند (لیبلوم، 2010). در زنان، برانگیختگی و لیزی اندام تناسلی، ممكن است در هر سنی اتفاق بیفتد، اما در مردان، فراوانی این اختلال، با افزایش سن، بیشتر می‌شود (بیسون، 2007).

شیوع اختلال نعوظ، به طور شگفت‌آوری زیاد است و با ازدیاد سن، افزایش می‌یابد. یافته‌های پ‍ژوهشی، نشان می‌دهد كه شیوع این اختلال در بین مردان 60 ساله و مسن‌تر، 60% است (روزن و همكاران، 2005). همچنین نتایج برخی از پژوهش‌ها حاكی از آن است كه حداقل برخی از مشكلات در این زمینه، تقریباً در بین 40% مردان 40‌ساله و 70% مردان 70‌ساله وجود دارد (روزن، 2007).

ملاك‌های تشخیصی اختلال نعوظ

الف) دست‌كم یكی از سه نشانه زیر، باید حداقل در 75 تا 100% مواقع مرتباً اتفاق بیفتد.

ناتوانی در ایجاد نعوظ هنگام فعالیت جنسی.

ناتوانی در حفظ نعوظ در طول رابطه جنسی تا زمانی كه زوجین به رضایت جنسی برسند.

كاهش سفتی نعوظ.

ب) نشانه‌های بیان‌شده در ملاك الف، تقریباً حداقل به مدت 6 ماه باید دوام داشته باشند.

ج) نشانه‌های بیان‌شده در ملاك الف، ناراحتی بالینی قابل‌توجهی برای فرد، ایجاد كرده باشند.

د) اختلال در كنش جنسی،‌ توسط یك اختلال روانی غیرجنسی، بهتر تبیین نشود، پیامد یك آشفتگی ارتباطی شدید یا سایر عوامل استرس‌زای مهم نباشد، همچنین این اختلال، ناشی از مصرف مواد/دارو یا سایر بیماری‌های پزشكی نباشد.

نوع آن را نیز مشخص كنید:

مادام‌العمر است.

اكتسابی است.

همچنین مشخص كنید:

تعمیم‌یافته است.

وابسته به موقعیت است. 

علل زیست‌شناختی اختلال نعوظ

وجود همان ناهنجاری هورمونی كه موجب ایجاد اختلال میل جنسی كم‌كار در مردان می‌شود،‌ در اینجا نیز می‌تواند باعث ایجاد اختلال نعوظ گردد (گلینا و همكاران، 2013). بیماری‌های عصب‌شناختی و نیز سایر بیماری‌هایی كه سیستم عصبی را تحت تاثیر قرار می‌دهند، مانند دیابت یا بیماری كلیوی، از طریق كاهش حساسیت ناحیه تناسلی، مستقیماً در كنش جنسی، تداخل ایجاد می‌كنند و این بیماری‌ها، علت رایج اختلال نعوظ در مردان هستند (وینكزی، 2009).

بیماری‌های عروقی، یكی از علل اصلی ایجاد اختلال‌های جنسی هستند، زیرا نعوظ در مردان و تورم واژن در زنان،‌ بستگی به وجود میزان كافی جریان خون در این نواحی دارد. دو مورد از مشكلات عروقی مرتبط با این موضوع در مردان عبارت است از: 1) نارسایی شریانی؛ كه جریان خون‌رسانی به آلت تناسلی را با مشكل مواجه می‌سازد. 2) نشت وریدی؛ در این‌حالت، جریان خون، به سرعت از ناحیه اندام تناسلی،‌ عبور می‌كند بنابراین حفظ نعوظ را با مشكل، مواجه می‌سازد (وینكزی و كری، 2001). همچنین بیماری‌های قلبی‌ ـ عروقی و اختلال‌های جنسی، معمولاً با هم همزمان هستند و درحال حاضر، توصیه می‌شود مردان مبتلا به اختلال نعوظ، از نظر ابتلا به بیماری‌های قلبی ـ عروقی، مورد غربال‌گری قرار گیرند (جكسون و همكاران، 2006).

بیماری‌های مزمن نیز می‌توانند به صورت غیرمستقیم، عملكرد جنسی را تحت تاثیر قرار دهند. برای مثال، افراد مبتلا به حملات قلبی نباید فعالیت‌های شدید جسمانی داشته باشند، بنابراین قطعاً فعالیت‌های جنسی شدید، به این دسته از افراد، آسیب خواهد رساند و آن‌ها باید زیر نظر پزشك خود، به‌گونه‌ای فعالیت‌های جنسی‌شان را تنظیم كنند كه برای سلامتی‌شان مضر نباشد (لوین و همكاران، 2012).

یكی از علل جسمانی اصلی اختلالات جنسی، داروهایی است كه برای افراد، تجویز می‌شود. داروهایی كه برای درمان فشار خون بالا، تجویز می‌شوند ـ برای مثال، پروپرانولول ـ ممكن است در كنش جنسی، اختلال ایجاد كنند. بازدارنده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) كه داروهای ضدافسردگی محسوب می‌شوند، همچنین سایر داروهای ضد افسردگی و ضد اضطراب نیز می‌توانند روی میل و برانگیختگی جنسی هم در زنان و هم مردان، اثر نامطلوبی داشته باشند (كلین‌پلاتز و همكاران، 2012).

داروهای روان‌گردان می‌توانند از طریق تغییر میزان زیرگروه‌های خاصی از گیرنده‌های سروتونین در مغز، روی میل و برانگیختگی جنسی، اثر بگذارند. اختلال در كنش جنسی ـ به‌خصوص میل جنسی كم‌كار و اشكال در برانگیختگی جنسی ـ رایج‌ترین عوارض جانبی ناشی از مصرف داروهای ضدافسردگی SSRIs مانند پروزاك هستند و تقریباً 80% افرادی كه چنین داروهایی را مصرف می‌كنند اختلالاتی را در كنش جنسی خود تجربه می‌كنند، هرچند برخی از پژوهشگران، معتقدند میزان 50% صحیح‌تر است (بالون، 2006).

نتایج برخی از پژوهش‌ها نشان می‌دهد اختلال نعوظ در میان افرادی كه به صورت مداوم ماری‌جوانا مصرف می‌كنند، بیشتر از سایر مردان است (شاملول و بلّا، 2011). همچنین نتایج برخی از پژوهش‌ها نشان می‌دهد،‌ مصرف سیگار به‌تنهایی با افزایش بروز اختلال نعوظ، ارتباط دارد (وینكزی و همكاران، 2008).  

علل روان‌شناختی اختلال نعوظ

همه علت‌های روان‌شناختی كه می‌توانست در بروز اختلال میل جنسی كم‌كار مردان، مؤثر باشد، می‌تواند باعث ایجاد اختلال نعوظ نیز بشود (رولند، جئورگاف و بورنت، 2011). برای مثال، تقریباً 90% مردان مبتلا به افسردگی شدید، درجاتی از اختلال نعوظ را تجربه می‌كنند (مونتجو و همكاران،‌ 2011). یكی از بهترین فرضیه‌هایی كه بر پایه نظریه شناختی ـ رفتاری برای تبیین علت اختلال نعوظ، شكل گرفته، متعلق به مسترز و جانسون (1970) است؛ بر اساس این نظریه، اضطراب عملكرد، علت اصلی ایجاد این اختلال است. وقتی مردی به هر دلیلی دچار اختلال نعوظ می‌شود، دائماً از این می‌ترسد كه نكند در هر بار مقاربت جنسی، چنین مشكلی برای او ایجاد شود و او نتواند به نعوظ،‌ دست پیدا كند (كاروالهو و نوبره، 2011). در چنین حالتی، مرد به جای اینكه خودش را آرام كند و از احساسات جنسی‌اش لذت ببرد، از فعالیت جنسی، كناره می‌گیرد و مشغول تماشای خودش می‌گردد تا مجدداً بتواند به هدفش ـ یعنی دست‌یابی به نعوظ‌ ـ برسد. در حقیقت، به‌جای اینكه یك مشاركت‌كننده برانگیخته فعال باشد، نقش قاضی را به خود می‌گیرد و تبدیل به یك تماشاچی منفعل می‌گردد. درنتیجه، از این به بعد، این موضوع ـ نه آنچه علت اولیه اختلال نعوظ بوده ـ علت اصلی این اختلال می‌شود و موجب تداوم آن می‌گردد (كاروالهو و نوبره، 2011).

علل اجتماعی ـ فرهنگی اختلال نعوظ

همه علل ذكر شده فرهنگی ـ اجتماعی مؤثر در ایجاد اختلال میل جنسی كم‌كار مردان، می‌تواند باعث ایجاد اختلال نعوظ نیز بشود. برای مثال، مردی كه شغلش را از دست داده و تحت فشار مالی، قرار دارد، نسبت به سایر مردان،‌ به احتمال بیشتری، دچار اختلال نعوظ خواهد شد (استال‌هوفر و همكاران، 2013). مشكلات زناشویی نیز از جمله علل اصلی ایجاد اختلال نعوظ به‌شمار می‌روند (برینوت، 2011). دو الگوی شناخته‌شده تعامل بین زوجین، در ایجاد این اختلال، نقش دارند (روزن، 2007). در اولی، زن برای همسر سالمندش، تحریك جنسی كمی را ایجاد می‌كند، درحالی‌كه در این سن، با توجه به تغییراتی كه رخ می‌دهد، مرد برای رسیدن به نعوظ، نیازمند تحریك بیشتر اندام تناسلی‌اش است و این تحریك، باید شدید و مستقیم باشد. در دومین الگو، این باور غلط، وجود دارد كه زن، تنها می‌تواند از طریق مقاربت جنسی، به ارگاسم برسد. این عقیده، موجب می‌شود تا مرد، برای دست‌یابی به نعوظ، فشار بیشتری به خودش بیاورد و همین عامل، باعث تشدید اختلال نعوظ می‌گردد. اگر زن، با تحریك دست همسرش یا تحریك دهانی توسط همسرش به اوج لذت جنسی برسد، این فشار، كاهش پیدا خواهد كرد (روزن، 2007).  

منبع

Comer, R. J. (2014). Abnormal Psychology-Dsm-5 Update. Worth Pub

 

[1] lubrication